احزاب

(سوره احزاب آيه ۱) .... ای رسول از خدا بترس و مطيع کافران و منافقان نباش .... بدرستيکه خداوند دانای حکيم بوده است ..... (۲)‌ و از آنچه از جانب پروردگارت بر تو وحی شده پيروی کن .... که خدا بر آنچه می‌کنيد آگاه است .... (۳)‌ و بر خدا توکل کن .... و خدا برای توکل کردن کافی است ..... (۷)‌ و هنگامی که از رسولان پيمان گرفتيم و از تو و از نوح و ابراهيم و موسی و عيسی پسر مريم ..... و از آنها پيمانی سخت گرفتيم ...... (۸)‌ که خداوند صدق صادقين را بيازمايد و برای کافرين عذاب دردناکی فراهم کرده است ..... (۹) ای کسانی که ايمان آورده‌ايد ..... نعمت خدا بر خود را بياد آوريد .... آنگاه که لشکرها بسوی شما آمدند ...... پس بر آنها بادی فرستاديم و سپاهيانی که نديديد ...... و خدا بر آنچه می‌کنيد بينا بوده است ..... (۱۰) آنگاه که بر شما وارد شدند از بالا و از پايين .... و آنگاه که چشمها خيره شد و جان‌ها به گلو آمد .... و به خدا گمان‌ها برديد ...... (۱۱) در اينجا مومنين آزموده شدند و تکان  سختی خوردند ..... (۱۲) و آنگاه که منافقين و آنها که در قلوبشان بيماری است گفتند ..... وعده خدا و رسول به ما فريبی بيش نبود ...... (۱۳) و آنگاه که گروهی از آنها گفتند .... ای اهل يثرب ...... اينجا جای ماندن شما نيست پس بازگرديد ....... و گروهی از آنان از پيامبر اجازه می‌خواستند ..... و می‌گفتند که خانه‌های ما بی‌حفاظ مانده ...... در حاليکه بی‌حفاظ نبود و تنها می‌خواستند فرار کنند ....... (۱۴) و اگر از اقطار مدينه وارد می‌شدند ..... و از اينان بازگشت (به کفر) خواسته می‌شد ..... جز مدت کمی تامل نمی‌کردند ...... (۱۵) در حاليکه با خدا عهد کرده بودند که روی برنگردانند ..... و عهد خدا مورد سوال قرار خواهد گرفت ..... (۲۲) و هنگامی که مومنان احزاب را ديدند ..... گفتند که اين است آنچه خدا و رسولش به ما وعده دادند ..... و خدا و رسولش راست گفتند ..... و چيزی جز ايمان و تسليم بر آنها افزوده نمی شود ..... (۲۳) از مومنين مردانی هستند که وفا کردند بر عهدی که با خدا داشتند ..... پس از آنها کسی است که پيمان خود را به آخر رساندند ..... و از آنها کسی است که هنوز منتظر است و عهد خدا را تغيير نداده است.

کابوس هسته‌ای ابرقدرت‌ها ابعاد تازه‌ای بخود گرفته است. راستی اگر روزی بيشتر کشورها مسلح به سلاح هسته‌ای باشند يا لااقل توانايی ساخت آنرا داشته باشند آيا ديگر آمريکا می‌تواند بطور متوسط هر يک و نيم سال (پس از جنگ جهانی دوم) به يک کشور مستقل حمله کند و مردم آزاديخواه گوشه‌ای از جهان را به خاک و خون کشد؟‌ اگر روزی يک مهندس ايرانی يک کپی از نقشه‌های سانتريفوژ را با خودش به هاوانا و کاراکاس ببرد آيا بالاخره آمريکاييهای خو کرده به ناز و نعمت ناشی از خونريزی ارتش‌شان .. عرق سرد ترس مرگ را بر پيشانی خود حس خواهند کرد؟ اگر قرار باشد آمريکا نتواند به کشورهايی مثل کره شمالی که سلاح هسته‌ای دارند حمله کند و نتواند کشورهايی مثل ايران را که نفت دارند تحريم کند ديگر ابرقدرتی‌اش به چه درد می‌خورد؟‌ خوب است يادآوری کنيم که سامانه‌های دفاع موشکی تنها بدرد اين می‌خورد که با يک احتمالی موشک‌های بالستيک (که مسير سهمی خيلی تر و تميزی را در فضا با سرعت کم می‌پيمايند) را ساقط کند. نه قادرند موشکهای سطحی کروز هسته‌ای را متوقف کنند (که برای آنها بايد در آينده سامانه‌های فضاپايه استفاده شود) و نه در مقابل زيردريايی‌های اتمی محافظتی می‌کنند. حملات تروريستی که جای خود دارد. بنابراين بايد گفت هزينه عمليات نظامی در آينده روزبروز افزايش خواهد يافت. امروز وضعيت طوری است که وقتی کشوری مثل ايران مورد تهديد قرار می‌گيرد ظرف چند سال يک برنامه هسته‌ای را راه می‌اندازد. فردا وضعيت اين خواهد بود که هر اقدام يکجانبه ابرقدرت‌ها با پاسخ هسته‌ای بازماندگان روبرو خواهد شد. اگر با عبدالله شهبازی همداستان باشيم که مهمترين علت پيدايش دوران مدرن در غرب انقلاب نظامی و اطلاعاتی در غرب بوده است. آنگاه ممکن است سوال کنيم آيا انقلاب نظامی غرب به پايان خود رسيده است؟ البته غرب برتری زيادی در عرصه سلاح‌های متعارف دارد اما همه می‌دانيم که تنها ضامن واقعی تسليم ملت‌ها به آمريکا تهديد نهايی استفاده از سلاح هسته‌ای است. نکته آخر اينکه آمريکا بودجه‌ای برای مبارزه با ايران اختصاص داد و قرار است مبلغی از آنرا به دانشجويان ايرانی بدهند. آيا اين دانشجويان هنوز معتقدند که تحصيل آنها در آمريکا کمک به آمريکا نيست؟‌ مخالفت با اسلام نيست؟ گيرم عقل ماها درست نمی‌فهمد بوش هم اشتباه می‌فهمد؟‌ اين‌طرفی‌ها و اون‌طرفی‌ها ظاهرا در مورد نقش شما توافق دارند. من جای شما بودم خجالت سختی می‌کشيدم وقتی دايم خبرنگاران آمريکايی به رخ رييس‌جمهور ما می‌کشند که اين به اصطلاح نخبگان کشور شما را ترک می‌کنند و به آمريکا می‌آيند. و رييس جمهور مجبور است دايم بگويد بهر حال درهای کشور باز است و هر کسی می‌تواند برود. وقتی رايس همين را دستمايه تحقير ايران قرار می‌دهد و وقتی بوش به شما اعانه می‌دهد. دوستان ظاهر را کنار بگذاريم حقيقت اگر موافق باشيد اين است که هر جا که پول بيشتری بدهند شما هم همانجا هستيد. فرقی نميکند چين باشد يا آمريکا يا اسلام. پول می‌خواهيد؟‌ خدا بهتان خواهد داد اينقدر که فکرش را هم نمی‌کرديد!

  
نویسنده : محمد ; ساعت ۱:۳٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱ اسفند ،۱۳۸٤